๑๐๐ เรื่องจามจุรี ๑๐๐ ปีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ข้อตกลงการผลิตนักปกครองสู่สังคมไทย
๕๘

ข้อตกลงการผลิตนักปกครองสู่สังคมไทย

เป้าหมายสำคัญประการหนึ่งของการก่อตั้งโรงเรียนมหาดเล็กซึ่งสืบเนื่องต่อมายังโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยตั้งแต่แรกเริ่มก่อตั้ง คือการผลิตบุคคลเข้าสู่ระบบราชการโดยเฉพาะอย่างยิ่งข้าราชการสายปกครองให้กับกระทรวงมหาดไทย อย่างไรก็ตาม ต่อมาได้มีการยุบเลิกศาสตร์ด้านการปกครองและกฎหมายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยใน พ.ศ.๒๔๗๗ เมื่อมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมืองได้ก่อตั้งขึ้น แต่ครั้นเวลาผ่านไปด้วยสถานการณ์การเมือง รวมทั้งความต้องการนักปกครองเพิ่มมากขึ้น จึงได้มีการรื้อฟื้นคณะวิชาที่จัดการเรียนการสอนศาสตร์สาขานี้อีกครั้งในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คือการตั้งคณะรัฐศาสตร์ใน พ.ศ.๒๔๙๑ โดยได้นำข้าราชการจากกระทรวงมหาดไทยมาเป็นอาจารย์พิเศษหลายท่าน นอกจากนี้กระทรวงมหาดไทยยังทำความตกลงกับคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.) ด้วยว่าบัณฑิตที่จบคณะรัฐศาสตร์ ๓ รุ่นแรกจำนวนรุ่นละ ๖๐ คน กระทรวงมหาดไทยจะรับเป็นปลัดอำเภอทั้งหมด ดังนั้นนิสิต ๓ รุ่นนี้จึงมีเฉพาะนิสิตชาย และตั้งแต่รุ่นที่ ๔ เป็นต้นมาจึงได้มีนิสิตหญิงเข้าศึกษา

กลับไปหน้าหลัก

กำเนิดหอพักนิสิต

การศึกษาในสมัยแรกของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีการจัดแบบ Residential College หรือเป็นการศึกษาและอยู่กินในมหาวิทยาลัย หอพักนิสิตจุฬาฯ จึงถือกำเนิดขึ้นพร้อมๆ กับการมีมหาวิทยาลัย

๒๕

ครุย อาภรณ์แห่งปัญญา

ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อทรงมีพระมหากรุณาธิคุณจะเสด็จพระราชดำเนินมาพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตรุ่นแรกของมหาวิทยาลัยนั้น ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกำหนด เสื้อครุยบัณฑิตของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. ๒๔๗๓ ขึ้น

๑๓

วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์

วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์เป็นศิลปะขั้นสุดยอดในยุคหนึ่งแห่งวิชาการดุริยางคศิลป์ไทยต้องใช้บุคคลที่พร้อมด้วยทักษะและประสบการณ์ผิดกว่าการบรรเลงด้วยวงปี่พาทย์อื่นๆ

๙๗